Let me introduce Dr. Kiran Kumar Allam (Late).
He belong to Gajulapalli, Manthani as per his ancestors. But born and brought up in Mancheryala, ACC colony, s/o Allam Rajaiah, one of the famous writers of Telangana of the past two decades.
Dr.Kiran was going through all the hurdles in his life. People never believed what he was really capable of, and his credibility. As a matter of fact America hugged him. They recognized his work, dedication and passion towards the subject. His university in America provided very good facilities in laboratory, with expensive research materials, some of them costs like 2lac INR. Even that was a lot of money in dollars. Man proposes, god disposes. Lab was completely burnt in Univ once due to the negligence of one of his proffs. Unfortunately the guru of his research died in lab accident. However he was almost succeeded in achieving his dream to invent the drug called an anesthetic without the anti-biotic elements, his primary invention was flop, as there was lack of super vision and support of that professor, who was dead in the lab accident. As a result drug came out with 122 side effects including minor and major. His project was a disaster. Two years of research has gone waste.
Never afraid. Never under estimated himself. I was remembering him said that “Don’t let money decide what you are capable of”, he did not have any money in hand. Dr.Kiran has such a great soul. He moved to Louisiana State Univ from Arizona State. He got a warm welcome there. Started everything AGAIN. His students and fellow researchers were very helpful.
After Two Years, that was his presentation day, where almost 237 professors of various departments related to the chemical mechanisms will be attended and examine side effects and capability of the drug.
WONDERFUL. BRILLIANT. AMAZING. EFFECTIVE, they responded after the presentation. Results of the drug was positive. Cost is inexpensive, and serves the best without side effects. Idea, metabolism, everything was appreciated to the best level. Everything went smooth.
Professor’s from examining department for that drug, mesmerized.
Side effects were minimized from 122 to 14. Good thing is all those 14 were minor. Which is a huge success. (Note: Every drug has up to 20 minor side effects in the initial development stage, he told me.)
Dr.Kiran came to India. Decided to serve India, dreamed of starting his own firm. Lands, plans, and everything was arranged in his mind. As he reached his goal, he decided to marry and married to his love of life. Everyone was so happy about him.
…
After two months…
I came to USA, with his moral support and inspiration.
One day I got a call from my home, dad was hardly talking. Said Kirananna was shot dead, and Be Careful. Dunno what to think of.
Felt like my world turned up side down.
I was crying all night. My friends helped me by hugging me, even Some Andhrites were there. Doesn’t matter.
Tears…
Tears..
Everywhere..
Turned on the Telugu online news..
Was seeing my family crying out there loud..
Everyone’s …
Nothing but tears..
Tears..
They did not stop for almost 3 days….
I still miss him..
Can not believe I am crying again while writing this..
anyways… I can’t write it any more…
these are some lines I wrote about him…
Dr.Kiran Kumar, as an unrecognized Telangana intellectual.
ఓ రాత్రి పండు వెన్నెల ఆకాశం కింద..
నువ్వూ, నేనూ, తమ్ముడూ కలిసి నడవటం ఇప్పటికీ గుర్తున్నది..
నువ్వలా మాట్లాడుతుంటే…ఎన్ని గంటలు గడుస్తయ్యో..
అమ్మా, నాన, పెదనాన అంత చెప్పేదొకటే …
దునియా మంచిగుండది భై, బాగా కష్టపడాలే అని..
నువ్వొక్కనివే చెప్పేటోనివి… దేనికి పరేషాన్ అద్దుర అని..
పైసల్ కావాలె కదన్నా మరి అడిగినం..
నీ వరంగల్ లైఫ్ యాదికి చేసుకుని ఒకటే మాటతో ముగించినవ్…
చేతిల పవర్ ఉన్నదిరా, ప్రేమ ఉన్నది, నా కోసం ప్రాణమిచ్హే దోస్తాన్ ఉన్నది..మనకు పేరున్నది.. అమ్మయ్యలని మోసం జేస్తలేం.. చేతిల ఇగ పైస లేకుంటె ఎం ఫరక్ పడ్తదిర.. పైస ఇచ్చే సుకం ఇంతకన్న గొప్పగ ఏం ఉండదిర అన్నవ్..
అప్పుడు నాకూ తమ్మునికీ ఒకటే ఆలోచన…
జిందగీ అంటే కిరణన్న..
రేపు పెద్దగైనంక యేం సాధిస్తమో తెల్వది…
కని యేం చేషినా కిరణన్నలెక్క చెయ్యాలె..
కిరనన్న లెక్క ఉండాలె..
నా దునియాల గిన్ని ఆశలు, కలలు లేవన్నా..
నువ్విస్తెనే అచ్చినయ్ అవన్నీ..
ఏది సాదిద్ధాం అని కూడ మేమెన్నడు అనుకోలె..
ఎందరు ఎన్ని మాటలన్నా కూడా ఎవ్వరికి ఇనకుండ నువ్వనుకున్నది సాధించినవ్..
నీ కష్టాలెవ్వరికి తెల్వకుండ గుండెల్ల బాధంత దిగమింగినవ్..
అన్ని బాధల్ల కుడ నేనున్నరా మీకని ధైర్యం చెప్పినవ్…
నువ్వు అమెరికల తిరుగుతే మజా చేస్తానవనుకున్న..
నీ బాధలు తరవాత తెలిశినయన్నా..
ఊహ తెలిసి ఎన్నడు యేడవలేదన్నా…
ఎందుకన్నా అందరిని వదిలేశి నల్లోళ్ళ చేతిల బలయినవ్…
ఎందుకన్నా మేం గుర్తుకు రాలేదా నీ యెనక మన రెండో తరమంత నీ అడుగుజాడల్ల ఉన్నదని …
నువ్వు సైంటిస్టువయితే యేం గొప్పన్నా.. నువ్వే లేకుండ పొయినంక..
నువ్వు పోయి రెండు సంవత్సరాలు గడచినా ఒక్కపూట అన్నం సరిగ్గ తినలేకపోతుంది పెద్దమ్మ..
ఆసియా ఖడమున ఈ దషాబ్దపు సాహిత్య కీర్థి బావుటాలనెగురవేసిన మీ నాన్న పెన్నూ పేపరు వదిలేసి చాలా కాలమయ్యింది…
గద్దరు, వరవర రావులూ సమస్త తెలంగాణ సాహిత్యమంత నీ కీర్తిని కొనయాడదామానుకుని,
చివరికి నీ అంతిమ యాత్రకి డప్పుల మోత మోగించవలసి వచ్చింది…
నీ శిష్య వర్గం లూసియానాల కన్నీరు మున్నీరుగ విలపించింది…
అంతెందుకు చిన్నాన్నకు నా మీద నమ్మకం లేదంటివే….
మా నాన్న..
గుండెలు పగిలేలా కన్నీల్లు పెట్టుకున్నడు…
అంతరిక్షంల ఇంటర్నెట్ ఉంటె నీ ఆర్కుట్ ఓపన్ చేసి చూడన్నా…
నా కన్నీటి ధార అందుల కనిపిస్తది…
ఎమో..
ఒక వెర్రి ఆశ…
మల్లీ మా అన్న బతికొచ్చి మాకు రిప్లయ్ స్క్రాపు కొడతాడేమో అని…
నువ్వు కష్టపడి కనిపెట్టిన మందు నీ పేటెంటు సంతకం కోసం ఎదురు చూస్తుంది…
తెలంగాణల నువ్వు పెడుదామనుకున్న ఫాక్టరి భూమి నీకోసం పరితపించి పోతున్నది..
దేశం యేమి పోగొట్టుకున్నదని యేద్చిందో నీకోసం నాకు తెల్వదన్న…
అవి నీకు అర్దమయితదో లేదో నాకు తెలువది..
నా మనసు మాత్రం నీకు తెలుసు కదన్నా…
నీ చెల్లెల్లు, అక్కలు, తమ్ముల్లు, బావ బామ్మర్దులూ, మొత్తం తరమంతా నువ్వు సూపిన అడుగు జాడల్ల నడుస్తున్నం…
మా గొంతుకలు అయితె నీకు తెలుసు కదన్నా…
నీ యూనివర్సిటీ నిన్ను డాక్టరేటుతో సత్కరించింది..
నీ విద్యార్థులు నిన్ను గుండెల్ల పెట్టుకుని నీ కోసం పూలతోట కట్టించారు నీకు పూలంటే ఇష్టమని…
నీ ప్రొఫెసరులు అత్యున్నత పురస్కారం ప్రకటించారు ప్రతి సంవత్సరం నీ లాంటి వాల్లని ప్రోత్సహించుటకు…
అందరూ ఎవరి తాహతు, శక్తి సామర్ధ్యాలకు తగ్గట్టుగ వాళ్ళు నీకు యేదో ఒకటిచ్చారు…
మా దగ్గర యేం లేవన్నా…
ధారాళంగా కారుతున్న ఈ కన్నీళ్ళు తప్ప..
రవళి, బబ్బి, రాహుల్ గాడు, నీకిశ్టమయిన వంశి గాడు, నేను..
అందరం .. ఎవ్వరం నమ్మలేకపోతున్నాం…
ఒక్క సారి…
ఒకే ఒక్క సారి…
నీ గొంతు. .. మాట … వినాలని…
నీతో పాటే చచ్చిపోయిన మా ఆత్మ స్థైర్యం మాకు తెప్పించన్నా..
నువ్వులేని లోటు ఈ కన్నీల్లే పూడ్చాలి…
(డిసెంబర్ 14, 2007న కొందరు నల్ల జాతీయుల చేతిల కిరాతకంగా చంపబడ్డ భరత జాతి గర్వించదగిన గొప్ప సైంటిస్టు డాక్టర్.కిరణ్ కుమార్ అల్లం, ఆయనతో పాటుగ మరణించిన చంద్ర చేఖర్ కొమ్ము( పీ హెచ్ డీ విద్యార్థి) లకు మీ అభిమానులు, కుటుంబం, అల్లం ఫామిలీ రెండో తరం,అందరి తరపునా మాకందరికి చీకటిని వదిలేసి వెళ్ళిపోయిన అస్థమించని రవి కిరణం మా కిరణన్న కు… డాక్టర్.కిరణ్ కుమార్ అల్లం కు కన్నీటి నమ్మస్సుమాంజలి..)
198 NONVIOLENT ACTION METHODS TO LIBERATE TELANGANA »« Serious issues originated from small factors and bad prestige.
Powered by 
allam