సిరిపురం యాదగిరి (యాదయ్య) ఉస్మానియా విశ్వవిద్యాలయ ప్రవేశద్వారం వద్ద ఫిబ్రవరి 20న ఉదయం పెయికి అగ్గి అంటించుకొని ఆత్మహత్యాయత్నం చేశారు. తెలంగాణ కోసం ఆత్మహత్యాయత్నం చేసుకొంటున్నానని సూసైడ్‌ నోట్‌లో విస్పష్టంగా పేర్కొన్నాడు. అతనిని ఆసుపత్రికి తరలించారు. సాయంత్రం పొద్దు పోయాకా యాదయ్య చనిపోయారు. అదేరోజు అర్ధరాత్రి యాదయ్య మాతృదేహాన్ని ఆయన స్వగ్రామం నాగారం (మహేశ్వరం మండలం) తరలించి వారి ఆచారం ప్రకారం బొందపెట్టారు. తెలంగాణ గ్రామాల్లో పెళ్ళికాని యువతి, యువకులు చనిపోతే బొందపెట్టడం ఆచారం. యాదయ్య చావు ఆచారం ప్రకారమే జరిగిందంటే ఇందులో చర్చించడానికి గాని, ఆశ్చర్యపోవడానికిగాని ప్రత్యేక వ్యాసం రాయడానికిగాని ఏమీ ఉండదు. కాని అలా జరగలేదు. పోలీసులు వారిదైన వ్యూహాత్మక దోరణిని ప్రదర్శించారు.

యాదయ్య ఆత్మహత్య చేసుకోవడానికి కారణాలను తర్వాత విశ్లేషిద్దాం. ఆత్మహత్యాయత్నం దగ్గర నుండి ఏం జరిగిందో చూద్దాం. యాదయ్య ఆత్మహత్యాయత్నం చేసుకొన్నది యూనివర్సిటి గేట్‌ ముందు. వెంటనే 108 వాహనం వచ్చింది. సాధారణంగా ఇలాంటి సందర్భాల్లో సమీప ఆసుపత్రికి పేషెంటును తీసుకెళ్తారు. ప్రక్కనే అరకిలోమీటరు దూరంలో మమిళా సభ ఆసుపత్రి ఉంది. యూనివర్సిటి అవతలి గేట్‌ దగ్గర ఆర్‌టిసి వారి ఆసుపత్రి ఉంది. రెండు, మూడు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఒకవైపు ఉస్మానియా ఆసుపత్రి ఉంది. ఇంకోవైపు గాంధీ ఆసుపత్రి ఉంది. మొదట గాంధీ ఆసుపత్రికి తీసుకెల్తున్నాం అని, ఎక్కడో సాగర్‌ రింగ్‌రోడ్‌ దగ్గర సైఫాబాద్‌ అవతల వున్న డిఆర్‌డిఎల్‌ అపోలో ఆసుపత్రికి యాదయ్యను ఎందుకు తరలించినట్లు? సాయంత్రం యాదయ్యను చూడడానికి హోం మంత్రి సబితాఇంద్రారెడ్డి వచ్చింది. అక్కడ ఉన్న తెలంగాణవాదులు కొందరు ఆమెను నిలదీశారు. ”ఏమిటీ అన్యాయం, ఎన్ని ఆత్మహత్యలు జరుగుతున్నా మీరు పట్టించుకోరా. మీ మంత్రి పదవులే మీకు కావాలా, తెలంగాణ వద్దా” అని వారు అడిగారు. దీంతో ఆవిడ కోపంతోనే అక్కడి నుండి నిష్క్రమించారు. సబితను ప్రశ్నించిన పిరోజ్‌ఖాన్‌ అనే కరీంనగర్‌ విద్యార్థి పోలీసుల చేతిలో పడి సోమవారం సాయంత్రందాక ఆచూకి లేకుండా పోయారు. 20వ తేదీన సాయంత్రం పొద్దు పోయాక యాదయ్య మరణించారు. యాదయ్య మరణ వార్తను సీమాంధ్ర యాజమాన్యంలో ఉన్న మీడియా సహజంగానే పెద్ద ప్రాముఖ్యత ఇవ్వలేదు. హిందూ దినపత్రికలో మాత్రం ఈ వార్త ప్రముకంగా వచ్చింది. సాక్షితో పాటు ఒకటి రెండు పేపర్లలలో ఈ వార్తను ప్రచురించారు. ఆంధ్రాజ్యోతిలో యాదయ్య వార్త లేనే లేదు. సరే అది మీడియా ఎప్పుడూ చూపే వివక్షతనే. ఆయన స్వయంగా అంటించుకున్నాడా, ఇతరులెవరైనా అంటించారా లాంటి అర్థంలేని ప్రశ్నలు అడిగినచో మీడియా ప్రతినిధిని విద్యార్థులు కొట్టినంత పనిచేశారు. వైష్ణవి కిడ్నాప్‌పై స్పందించినట్లుగా యాదయ్య పట్ల మీడియా స్పందించకపోవడంలో వారి వైఖరి తేటతెల్లం అవుతున్నది. అది అలా ఉండగా పోలీసులు ఈ ఘటనలో పరమ దుర్మార్గంగా, అనైతికంగా, చట్టవిరుద్దంగా ప్రవర్తించారు.

సాధారణంగా ఒక వ్యక్తి ఎంతగా కాలినా ఆ గాయాలతో 24 గంటల తర్వాతనే మరణిస్తారు. కాని యాదయ్య 12 గంటలు గడిచి గడవగానే మరణించారు. కారణం తెలువదు. యాదయ్య బ్రతికితే అతను బాగుపడి బయటికి రావడానికి కనీసం రెండు నెలలు అయినా పడుతుంది. ఈ రెండు నెలలు ఆసుపత్రి ముందు టెంట్లు వేసి దీక్షలు చేసి నానా హడావిడి చేస్తారు. నాయకులు పరామర్శించడానికి వస్తారు. దీంతో మీడియా వారి హడావుడి, ఉద్యమకారులగోల ఇవన్నీ ఎందుకని ముందుగానే గుట్టుచప్పుడు కాకుండ ‘యాదయ్య కథకు ఆ రాత్రి ముగింపు పలికితే ఏ గొడవా ఉండదు కదా’ అని పోలీసులు భావించి ఉండవచ్చు. లేదా యాదయ్యనే కాలిన గాయాలతో మరణించి ఉండవచ్చు. అటువంటప్పుడు యాదయ్య శవాన్ని గుట్టుచప్పుడు కాకుండా ఎందుకు తరలించినట్లు? మీడియా వారికి ఎందుకు ఎరుక పరచనట్లు? సాధారణంగా ఎవరైనా ఇలా కాలిన గాయాలతో ఏ ఆసుపత్రిలో మరణించినా పోస్ట్‌ మార్టం చేయడానికి శవాన్ని ఉస్మానియా ఆసుపత్రికి తరలిస్తారు. సాక్షాత్తు ముఖ్యమంత్రి చెప్పినా రాత్రికి రాత్రి పోస్ట్‌మార్టం చేయరుగాక చేయరు. మరి యాదయ్యను రాత్రికిరాత్రి ఆయన స్వంత ఊరికి ఎలా తరలించారు. పోలీసులకు ‘ఈ ఆలోచన’ ముందే ఉంది కాబట్టే యాదయ్యను ఆయన స్వగ్రామానికి వెళ్ళే దారిలో ఉన్న డిఆర్‌డిఎల్‌ ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళారు. అటునుంచి అటే శవాన్ని మూడో కంటికి తెలియకుండా తరలించారు. 85% కాలిన శరీరంతో ఎలాగు చనిపోయే వాడేకదా అని ముందే ‘ఆ పనికానిచ్చే’ అవకాశం ఉంది. ఈ విషయమై తెలంగాణ వాదులకు తీవ్రమైన అనుమానాలున్నాయి. ఈ ఉద్దేశ్యం ఉంది కాబట్టి యాదయ్యను పోలీసులు డిఆర్‌డిఎల్‌ అపోలో ఆసుపత్రికి తరలించారు అన్నది వారి ఆరోపణ.

యాదయ్య ఎందుకు ఆత్మహత్యకు ఒడిగట్టాడు:

యాదయ్యకు రాజకీయాల పట్ల ఆసక్తి ఉంది. కె.సి.ఆర్‌, సబిత, చంద్రబాబు, తదితరులతో యాదయ్య దిగిన పోటోలు, ఆ విషయాన్ని వెల్లడిస్తున్నాయి. ఆ పోటోలను మార్కుల మెమోలను ఆయాయ గుర్తుగా ఆత్మహత్యాస్థలంలో వదిలాడు. తెలంగాణా విషయంలో రాజకీయ వాదులు చేసిన చేస్తున్నా మోసాలు యాదయ్యకు అర్థమై ఉంటాయి. మిత్రులందరితో కలిసి ”చలో అసెంబ్లీ” కార్యక్రమానికి వద్దామని చెప్పిన యాదయ్య ఆ రోజు ఉదయం ఒక్కడే బయలుదేరి వచ్చాడు. ఆ ముందు రోజు రాత్రి కె.సి.ఆర్‌ లాంటి నాయకులు అసెంబ్లీ ముట్టడి కార్యక్రమం వద్దని విద్యార్థులను నిరుత్సాహపర్చిన సంగతి తెలిసి ఉంటుంది. ఎబివిపి, బిజెపి నాయకులందరు ఎవరికి వీలయిన రీతిలో వారు మాట్లాడటం వల్ల తీవ్ర నిరుత్సాహానికి, నిరాశకు గురయినందునే యాదయ్య ఆత్మహత్యకు ఒడిగట్టాడు. తెలంగాణ రాదనే నిరాశనే యాదయ్యను, ఆత్మహత్యాయత్నానికి పురికొల్పింది. రాజకీయాలపై అంతో ఇంతో అవగాహన ఉన్న యాదయ్య నిరాశతోనే ఆత్మహత్య చేసుకున్నారు. యాదయ్యను యాదయ్య తరాన్ని చావనిచ్చి, చంపి తెలంగాణాను తాత్కాలికంగా ఆపినా ముందుతరం వారు కూడా యాదయ్యలా చస్తారని చెప్పడానికి ఆస్కారం లేదు. యాదయ్య వెనక ఉన్నా ఈ తరం వారు ఇంకోరకంగ రియాక్ట్‌ కారని చెప్పడానికి ఎంతమాత్రం వీలు లేదు.

ఇక యాదయ్య గ్రామం సిరిపురానికి మూడే దారులున్నాయి. ఇందులో రెండు దారులు తారురోడ్డువి. ఈ రెండు దారులను పోలీసులు మూసేశారు. ఆబిడ్స్‌లో ట్రాఫిక్‌ కంట్రోల్‌ చేయడానికి వాడే బారికేడ్లతో సిరిపురం రోడ్లను పోలీసులు మూసేశారు. ఈ బారికేడ్లు సిరిపురంకు ఎలా వెళ్ళాయి? ఊరి నిండ పోలీసులు నిండారు. టీ షర్టులు వేసుకొన్న 20-25 ఏళ్ళ వయసున్న పోలీసులు, కర్నాటక పోలీసులు, సీమాంధ్ర పోలీసులు ఆ ఊరిని స్వాధీనం చేసుకొని, యాదయ్య బంధువులను అదిలించి బెదిరించి యాదయ్య శవాన్ని హడావిడిగ బొందపెట్టేశారు. మీడియా వారిని కూడా వెళ్ళనివ్వలేదు. వెళ్ళిన ఒకరిద్దరు కెమెరాల వారిని అదుపుచేసి బొంద పెట్టే వార్తా దృశ్యాలను అదుపు చేసి ఉంటారు లేదా పోలీసు వారికి ఇబ్బంది లేనివిధంగా చిత్రీకరించుకోనిచ్చి ఉంటారు. విమర్శకులకు సమాధానం చెప్పడానికి అన్నట్లు గద్దర్‌, హరీష్‌, తీగలకృష్ణారెడ్డి లాంటి వారిని ముగ్గురిని అనుమతించారు. పోలీసులు ఇంత దుర్మార్గం ఎందుకు చేస్తున్నారు? క్రింది పోలీసులు వారంతట వారుగ ఇలాంటి పనులు చేయరు. వారికి ఇలాంటి ఆదేశాలు ఇస్తున్నవారెవరు? ఈ ఆదేశాలు ఇస్తున్నవారిని ప్రోత్సహిస్తున్నవారెవరు?

మొత్తం మీద పోలీసులు ఏ అవాంఛనీయ సంఘటనలు జరగకుండా యాదయ్య శవాన్ని బొందపెట్టేశారు. యాదయ్య శవంతో పాటు తెలంగాణ సమస్యను బొందపెట్టేశం అని కించిత్తు గర్వంగా ఊపిరి పీల్చుకొని ఉంటారు. పోలీసు మంత్రి సబిత, ముఖ్యమంత్రి రోషయ్యలు ఈ విషయాన్ని గమనించనట్లే ఉండిపోయారు?

ఇలా శనివారం ఉదయం పెట్రోలు పోసుకొని ఆత్మహత్యాయత్నానికి పాల్పడిన యాదయ్య రాత్రికి శవమయ్యాడు. ఆధివారం ఉదయం దాదాపు అదేవేళకు బొందపెట్ట బడ్డాడు. అతి సాధారణ రీతిలో, అసాధారణ పోలీసుల బలగాల మధ్య అంత్యక్రియలు జరిగాయి. యాదయ్య నక్సలైట్‌ కాదు కాబట్టి మానవహక్కుల సంఘాలు యాగిచేయవు. యాదయ్య అగ్రకులం వాడుకాదు కాబట్టి వారి కనుసన్నల్లో మెదిలే మీడియా, ప్రజా సంఘాలు ఏమీ మాట్లాడవు. యాదయ్య టి.ఆర్‌.ఎస్‌ నాయకుడు కాదు కాబట్టి వారు ఏమీ మాట్లాడరు.

యాదయ్య తెలంగాణ కోసం ఆత్మార్పణ చేసుకున్నారు. అతని అంత్యక్రియలు కెసిఆర్‌, జయశంకర్‌, కోదండరాం, దామోదర్‌రెడ్డి లాంటి నాయకులు వేసే మొదటి పిడికెడు మట్టితో మొదలుకొని తెలంగాణ విద్యార్థులందరూ వేసే తలో పిడికెడు మట్టితో జరగాలి. అలా వేసిన మట్టి గుట్టగా ఏర్పడాలి. అది జహంగీర్‌ దర్గాలాగా తెలంగాణ వారందరికి పుణ్యక్షేత్రం కావాలి. పాపం యాదయ్య అనామకంగా కొండంత త్యాగానికి పిడికెడు మట్టిని పిసరంత గౌరవానికి కూడా నోచుకోలేదు. తప్పుచేసిన పౌరుడివలే పోలీసుల పహరాలో కననంఅయ్యాడు. యాదయ్య క్షమించు నీ త్యాగానికి దైర్యానికి తగిన చావును నీకు చేయలేకపోయాం!

• Also Read యాదన్నా!!! ఇది ముమ్మాటికి తప్పురా… : శ్రీనివాస్ రెడ్డి కొంపల్లి

The Andhra plutocrats are on a high after pulling off the Shri Krishna Committee and decided to celebrate it with some complimentary ‘action’ on the students who have been sticking out like sore thumbs all through. In what seems to be a planned, deliberate attack on Osmania University students to provoke them into a reaction and to brand them violent and discredit the Telangana movement, police agents have unleashed terror on behalf of the plutocrats last night in OU campus. They did not spare even the media and went on a rampage across the campus injuring scores of students – boys and girls and the Journos.

The students have been agitating non-violently and in the most innovative ways for nearly 70 days now. They have been the drivers of this just movement when the politicians let the Telangana people down. They have been clamped on with all kinds of restrictions and they have been successfully overcoming all by tapping into their constitutional rights. The Vidyarthi Garjana held in early January was a rude shock to the plutocrats. Even when the police and Govt refused permission for a meeting, the student JAC went to court, got permission and without the help of single political party (as per court’s directive) held a mammoth meeting with around 2 lakh students in the campus. Such is the fear among our Samaikyavadi brothers that they made sure many areas in Telangana districts suffered power outage during the meeting so that the Visuals don’t reach them! After that, the students held the ABVP Ranabheri, KU Vidyarthi Polikeka, Telangana Padayatra on a huge scale and took the Telangana movement into critical momentum. It is in this light that the politicians were forced to follow suit much to the consternation of the Andhra plutocrats.

The Plutocrats with their clout ‘managed’ the Shri Krishna committee Terms of Reference (ToR) so much that the Telangana politicians were jolted into submission by the sheer impact of the Andhra lobbying. The outrage over the ToR is now gathering speed in the students and only yesterday 15 MLAs from the region tendered their resignations. With pressure mounting on the other MLAs from the Telangana public, especially the students, the Andhra plutocrats decided to ‘act’ in a pre-emptive action and label the students ‘Taliban’ in line with their earlier propaganda. The Telugu Media for the last few weeks have been ‘obedient’ accommodating all Telangana news, including massive rallies/meetings, within bottom scrolls. So the time too is right for those in power but unfortunately couple of channels still were around in the campus and tried to film the Police attack on students. The police may be didn’t have time to talk to their handlers on how to handle press. Or maybe simply they didn’t care. So ‘treated’ them too. Even as something as major as this is happening, only those 2-3 attacked channels are reporting the OU events live while others are going ahead with their song and dance routine. But for these channels, we wouldn’t have known how the police themselves turned troublemakers. Instead we would have heard many more cock-and-bull stories about Telangana Taliban. Not that I am underestimating the creativity of our Andhra plutocrats. After all, they brainwashed millions of Andhras to believe in their non-existent ‘linguistic purity’ and ‘ethnic superiority’ by writing their versions of history. So as it dawns here in Samaikyandrapradesh, we may very well see news stories in their mouthpieces about how the OU Taliban cornered the police in the campus for 5 hours and beat them up, and new expert ideas about how to handle these student thugs!

Even as I post this, police is still not allowing maintaining the blockade over the university and refusing entry for doctors and ambulances to treat the injured students inside. As of now, we hear 1 girl student lost eye-sight, 40 students including JAC leaders, 6 Journos got injured. Visuals showed police vandalising private property and media property within campus. Even members of ruling Congress this is a Govt’s conspiracy. A 10 member committee has been constituted by the State Human Rights Commission and they are now on their way to campus. Th commission’s earlier orders in last 2 months have been violated casually. Now, it should consider itself lucky if they are allowed inside the campus!

(Source : The Argumentative Indian.blogspot.com)

• Click here for Telangana JAC Dharna Photos on picasa
• Courtesy: Dileep Konatham

ఇయ్యాల ‘సమైక్యాంధ్ర’ సోదరులు, తెలంగాణ వేరు పడితె ‘ఆంధ్ర ప్రదేశ్’ పటాన్ని ఊహించుకునుడే బాధాకరమైతదని ప్రజలను భయ భ్రాంతులకు గురి చేస్తున్నరు, మరి 1950, 51 ల జరిగింది ఏంది?

1913 – 1953 మద్య మద్రాస్ ప్రావిన్స్ తోటి కొట్లాడి ఆంధ్ర రాష్ట్రం, గెలుచుకొని సంబరాలు చేసుకున్నరు అని చరిత్ర చెప్తుంది. మరి అప్పుడు ఆంధ్ర రాష్ట్ర ఏర్పాటు ‘వేర్పాటువాదం’ కాకపోతె, ఇప్పుడు తెలంగాణ ఎట్ల అయితది?

1948-53 మద్యల మద్రాస్ నుంచి ప్రచురితమైన ‘బాల’ పిల్లల పుస్తకంల అచ్చయిన ఈ కథనాలను చూస్తె అర్థమైతది.

(Source: BALA childrens magazine 1948-53)

Nizams Letter to the United Nations (U.N) 1

Nizams Letter to the United Nations (U.N) 2

Excerpts (Courtesy http://telanganahistory.blogspot.com/) :

… Meanwhile Laik Ali was pressing that the Hyderabad issue should be taken to the United Nations Organization. On 17 August, he wrote to Nehru that Hyderabad had decided to solicit the good offices of the United Nations Organization in order that the dispute between Hyderabad and India might be resolved and a peaceful and enduring settlement arrived at.

The Indian Government did not agree that Hyderabad had any right in international law to seek the intervention of the United Nations Organization or any other outside body for the settlement of the issue. And that as the Government of India regarded the Indo-Hyderabad dispute as a purely domestic one, they did not recognize the Nizam’s claim to invoke the good offices of the United Nations in that connation.

The below given are the detailed notes on the history of Ancient,medieval ,modern period of the Telangana region and also the freedom struggle, Razakar Movement and The separate Telangana agitation.

Telangana on Google Maps

Google updates Telangana on its Maps,

click here to visit Google maps

No of Districts:
Seema – 4
Andhra – 9
Telangana – 10

No of Schools :
Andhra : 26800
Seema :13001
Telangana: 17594

Investment on Education:
Andhra : 1308 Crores
Seema : 382 Crores
Telangana : 163 Crores

No of Junior Colleges:
Andhra: 270
Seema : 140
Telangana: 176

No of Civil Service Jobs:
Seema : 44
Andhra : 213
Telangana : 67

No of Judges:
Andhra : 84
Seema : 15
Telangana : 39

No of degree Colleges:
Andhra: 170
Seema : 70
Telangana : 74

No of Lecturers:
Telangana : 66040
Seema : 40552
Andhra : 90435

Govt. Jobs:
SeemAndhra – 9,00,000
Telangana – 3,00,000

Medical colleges:
Andhra : 4
Seema : 4
Telangana :3

Medical Hospitals:
Andhra – 663
Seema – 305
Telangana – 270

55 Years struggle ~So the reason TELANGANA STATES~

Telugu Talli

తెలుగుతల్లి. చల్లని తల్లి. పలు కూడల్లలో ప్రశాంతంగా నిలబడి ప్రజలందరినీ సమానంగా ఆధరించే తల్లి. ఈ తల్లి ఇప్పుడు లొల్లికి నిలయంగా నిలిచింది. తెలంగాణ రాష్ట్ర ఏర్పాటు అడ్డుకోవడానికి కొందరు స్వార్ద రాజకీయ నాయకుల చేతిలో అవసరానికి పనికొచ్చే కీలుబొమ్మగా మారింది.

ఒకప్పుడు ఆంధ్రా నేతలు తెలంగాణాను ఆక్రమించుకోవడానికి చూపించిన, ఈరోజు దోపిడీదార్లు వదలకుండా తెలంగాణాను అంటిపెట్టుకోవాడానికి చూపిస్తున్న ఒకే ఒక్క కారణం, “మనమంతా తెలుగు వాళ్లం, తెలుగుతల్లి బిడ్డలం”.

అవును నిజమే, మనమందరం తెలుగువాళ్లమే, తెలుగుతల్లి బిడ్డలమే. కాదని ఎవరన్నారు. ఇక్కడ ఎవరూ తల్లిని దూరం చేసుకోవాలనుకోవడం లేదు. తల్లి పేరుతో దోచుకునే వాళ్ళని తరమి కొడుతున్నారు. అది ఎంత మాత్రం తప్పు కాదు. నీ మెతుకులు నువ్వు తిను, నా గంజి నేను త్రాగుతా అని తెలంగాణ ప్రజలు మొత్తుకుంటుంటే మధ్యలో వీళ్ళ ఈ తల్లి లొల్లేంది.

తెలంగాణాకు వ్యతిరేకంగా ఒక్కరోజులోనే తెలుగుతల్లి గర్భసంచి నుండి సమైక్యాంధ్ర ఉద్యమాన్ని పుట్టించిన వీళ్ళు అసలు తెలుగుతల్లిని ఎలా పుట్టించారో ఒక్కసారి గుర్తుచేసుకుందాము. మన చుట్టుపక్కల రాష్ట్రాలకు లేని తల్లి భాగ్యం మనకే ఎలా దక్కిందో ఒక్కసారి మననం చేసుకుందాం.

ఈ తల్లి మూలాలు మనకు మొదట ముట్నూరి కృష్ణారావు రచనలో కనబడతాయి. 1913 May 24th కృష్ణాపత్రిక సంపాదకీయం “మాతృసందర్శనం”లో ఆయన మొట్టమొదట ఆంధ్రామాతను ఆవిష్కరించాడు.

“భరతమాత ముద్దుకొమరిత యగుచు
అలరి మన ఆంధ్రమాత వర్దిల్లేడుగాత”

అని ఆంధ్రమాతకు తల్లి భరతమాత అని ఆమె జన్మవృత్తాంతం చెప్పాడు.

1914 లో గడ్డం కొండారెడ్డి “ఆంధ్రమాతృస్తవము” అన్న శీర్షికన పద్యాలు రాశారు. అప్పటికీ ఈతల్లి భావన ఇంకా ప్రజల్లోకి వెళ్ళలేదు. ఏదో కవులు వాళ్ల ఊహల్లో వివరిస్తూ, ప్రాసకోసం ఈ తల్లిని వాడుకోవడం తప్ప ఈ తల్లి భావనను ముందుకు తీసుకెల్లలేక పోయారు.

తర్వాతి కాలంలో రాయప్రోలు “ఆంధ్ర” శీర్షికతో పద్యాలు రాశారు.
“నాదు జాతి నా దేశము నాదు భాష
అను అహంకార దర్శనమందు మాంధ్ర”
అని ఆంధ్రబిడ్డడికి అహంకార దర్శనం ఒంటబట్టించుకోమని నీతిభోద చేసాడు.

ఈ నీతిని నిలువెళ్ళా ఒంటబట్టించుకున్న “శ్రీ” అన్న రచయిత
“భారత…చీ కాదు
ఆంధ్రమాతకు జై”
అని రాసి నిజంగానే ఆంధ్రా అహంకారాన్ని ప్రదర్శించాడు.

ఆతర్వాత కాలంలో వీళ్ల ఆంధ్రోధ్యమంలో రాయలసీమ వాళ్ళను కూడా కలుపుకొని వెళ్ళవలసిన పరిస్థితి వచ్చింది. 1937 లో ఈ రెండు ప్రాంత నేతలు కలిసి “శ్రీ భాగ్” ఒప్పందం చేసుకున్నారు. అప్పుడు ఆంధ్రావాళ్ళు ఆంధ్రమాతకు రూపం మార్చి, కొత్తపేరు చేర్చి “తెలుగుతల్లి” గా నామకరణం చేసారు. అంతకు ముందు ఆంధ్రా అహంకారాన్ని పెంచాలని ప్రయత్నించిన రాయప్రోలు, “తెనుగుతల్లి” పద్యాలు రాసి, తెలుగు వారిమందరమూ తెలుగుతల్లి ముద్దు బిడ్డలమే అని కొత్త పల్లవి అందుకొని ఆంద్రోధ్యమ సాధనలో తల్లిని ముందుంచాడు.

ఇలా ప్రత్యేకాంధ్ర రాష్ట్రం కోసం అప్పట్లో ఆంధ్రోద్యమం, ఈ ఆంధ్రోధ్యమాన్ని ముందుకు తీసుకెళ్ళడానికి ఆంధ్రమాత వెలిసాయి. తర్వాతి కాలంలో రాయలసీమ వాళ్ళని కూడా కలుపుకొని పోవలసిన పరిస్థితి దాపురించండంతో ఆంధ్రమాతకు మారువేషం వేసి తెలుగుతల్లిగా రూపాంతరం చెందించారు.

ఆ తర్వాత ఆంధ్రరాష్ట్రం ఏర్పడడం, తదనంతరం తెలంగాణాను కూడా కలుపుకొని ఆంధ్రప్రదేశ్ ఆవిర్భవించడం జరిగాయి. ఇలా వీళ్ళ అవసరాలు తీరిన తర్వాత చాలా రోజుల వరకు ఈ తల్లిని పట్టిచ్చుకున్న నాథుడే లేకుండా పోయాడు. మళ్లీ ఈ దోరలకు రాష్ట్రంలో కాంగ్రేస్ ను ఎదుర్కొని అధికారాన్ని చేజిక్కించుకోవడానికి తెలుగుతల్లి అవసరం వచ్చింది. నందమూరి తారకరామారావు గారు తెలుగు వాడి ఆత్మ గౌరవం పేరుమీద మళ్ళీ ఈ తల్లిని నెత్తినెత్తుకున్నాడు. అధికారంలోకి రావడానికి ఆయుధంగా వాడుకున్నాడు. ఈ తల్లి దీవెనల ఫలితంగా పదవిలోకి వచ్చిన తర్వాత కృతజ్ఞతగా ఒక రూపం ఇచ్చి, విగ్రహంగా మార్చి కూడల్లల్లో నిలబెట్టాడు.

ఈ సంఘటనలకు, వాటివెనుకున్న భావోద్వేగాలకు అప్పటి/ఇప్పటి తెలంగాణ పోరాటానికి ఎటువంటి సంబంధమం లేదు. తెలుగుతల్లి తెలంగాణ పోరాటానికి, ఈ ఉధ్యమ నిర్మాణానికి ఎన్నడూ సహకరించలేదు. ఆంధ్రా వాళ్ళకి మళ్ళే తెలంగాణ వాళ్ళకి తల్లులను ముందు పెట్టుకొని ఉద్యమం చేసే అవసరం కూడా ఎన్నడూ రాలేదు. అయితే, తెలంగాణ ప్రజలు కూడా తెలుగు మాట్లాడే ప్రజలందరిలాగే తెలుగుతల్లిని ఆరాధించారు తప్ప ఎన్నడూ కూడా దూషించలేదు.

తెలంగాణ కవులుగానీ, కళాకారులుగానీ ఎన్నడూ తెలుగుతల్లిని గానీ, భరతమాతను గానీ తూలనాడలేదు. అగౌరవంగా మాట్లాడి తమ అహంకారం ప్రదర్శించుకోలేదు. ఆంధ్రాకవి భరతమాతను చీకొట్టినా అది సంస్కారంగానే చెలామణి అయ్యింది.

గత ప్రభుత్వ హయాంలో అభివృద్ది పేరు మీద ఎక్కడ ప్రతిష్టించాలో తెలియక గల్లి గల్లి త్రిప్పినప్పుడు ఎన్నడూ నోరు మెదపని ఈ తెలుగుతల్లి ముద్దు బిడ్డలు ఇప్పుడు తమ స్వార్ద రాజకీయ ప్రయోజనాల కోసం తల్లిని రోడ్డుపైకి ఎక్కించారు. తెలుగు వాళ్ళందరమూ ఒక్కటే అని సవతి ప్రేమ చూపించి మళ్ళీ చంకనెక్కడానికి రెడీ అయితున్నరు.

ఇప్పుడు తెలుగుతల్లి తెలంగాణ ఉధ్యమాన్ని ఎదురుకోవడానికి లగడపాటి లాంటి జోకర్ల చేతిలో కీలుబొమ్మలా మిగిలింది. ఒక్కరోజులోనే కావలసిన బిడ్డలను తన గర్భసంచి నుండి పుట్టించి ఇవ్వగల రెడీ మేడ్ అమ్మగా మారింది.

(చారిత్రక ఆధారాలు నందిని సిధారెడ్డి గారు రచించిన “ఇగురం” అన్న పుస్తకం నుండి తీసుకోబడ్డవి)

(Courtesy: greattelangana.org)

• also read మీ తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ 

The National Common Minimum Programme (NCMP) of the UPA Government in the previous term contained a paragraph on Telangana which read: “The UPA Government will consider the demand for the formation of a Telangana State at an appropriate time after due consultations and consensus.”

Major political parties in Andhra Pradesh contested the 2009 Assembly elections on manifestos that, in one manner or other, declared support for the formation of a separate State of Telangana.

On December 7, 2009 the Chief Minister of Andhra Pradesh convened a meeting of the floor leaders of the political parties in the State Legislature. All political parties, except the CPI(M), supported the proposal to adopt a resolution in the State Assembly for creation of Telangana. The CPI(M) referred to the stand taken by the party before the Committee headed by Shri Pranab Mukherjee. The MIM observed that the proper forum to express its views was the Legislative Assembly. The minutes of the meeting were received by the Central Government on December 8, 2009. After considering the minutes, the Central Government decided to initiate the process of forming the State of Telangana. On December 9, 2009, it was announced that ‘an appropriate resolution will be moved’ in the State Assembly. I would like to highlight the key words in that statement: they are ‘process’, ‘appropriate resolution’ and ‘moved’. In the background of the minutes of the all party meeting, I would like to ask, “What was wrong with that statement?”

However, following the announcement, major political parties in Andhra Pradesh witnessed deep divisions among their members, especially MPs and MLAs. It was obvious that the situation had altered. The Government tried its best to bridge the differences. Unfortunately, there was no agreement and it was felt that there was a need to hold further consultations with all political parties and groups in Andhra Pradesh. Hence, another statement was made on behalf of the Central Government on December 23, 2009 emphasizing the need for ‘wide ranging consultations’ and promising to ‘take steps to involve all concerned in the process.” I do not understand why this was described by the media as a flip-flop. There was no flip-flop on the part of the Central Government. Government was simply responding to the altered situation as a result of divisions in the political parties.

Yesterday, the Central Government decided to convene a meeting of the leaders of the eight recognized political parties in Andhra Pradesh. The meeting is scheduled to be held on Tuesday, January 5, 2010.

(The pot of rice is Hyderabad; The woman represents Telangana people; and the greedy fellow represent the migrants from other regions)

Dec 13, 2009: On my visits to Hyderabad, my hometown, I often find myself looking for a CD or DVD of an old, forgotten Telugu movie called Maa Bhoomi. Though I come across a lot of old stuff going back to the ’50s and ’60s, I have never been lucky enough to lay my hands on this relatively recent 1979 movie.
The sudden announcement of the process of forming Telangana state has, however, raised hopes in me that my search for Maa Bhoomi might end soon. In more than one sense, given that Maa Bhoomi means “Our Land” and I am a native of the Telangana region.
Since a major component of the campaign for Telangana statehood was to give our distinct culture the space that is due to it, I am optimistic that Maa Bhoomi, the first and probably the only ever feature film to be made completely in our dialect, will be back in circulation. Whatever little Telangana heritage is available in celluloid form would anyway be precious to us and should now be in greater demand than ever before.
But then, it is not only by default that Maa Bhoomi is so valuable. Though I saw it as a teenager decades ago when it had a long run as a morning show in one cinema hall in Hyderabad, I dare say that I would appreciate it as much even today. I have vivid memories of the movie capturing Telangana life against the backdrop of the armed struggle of the ’40s so powerfully that its obvious communist influence did not seem to detract from its cinematic merit.
Many people of my background grew up feeling defensive about the “crudities” of our dialect because of the manner in which they were run down or derided in the “popular culture” of Andhra Pradesh, defined by the more influential people from coastal districts.
Telugu cinema reflected this bias most blatantly as its heroes and heroines invariably and unmistakably spoke the coastal dialect. If the Telangana dialect made it to those films at all, it was heard from the mouths of villains or comedians.
Maa Bhoomi was, therefore, a liberating and cathartic experience for me, even if there was nothing “heroic” about the protagonist, a lowly peasant, who joins the underground armed struggle because he could anyway do nothing when the local zamindar forced his girlfriend into sex.
I could relate to the smallest of the Telangana peculiarities woven into its narrative: the manner in which the peasantry, for instance, was shown addressing their social superiors with the egalitarian nuvvu (equivalent to the Hindi tu), rather than with the honorific meeru (like aap) apt to be used in coastal Andhra.
Maa Bhoomi made such a lasting impact on me not only because of its cinematic quality but also because it pushed the envelope by letting all its characters speak in the Telangana dialect. Come to think of it, even its songs were in Telangana. One of the stirring songs introduced Gaddar, who went on to become a legendary balladeer.
The language of Maa Bhoomi was a highlight in itself because a distinguished Hyderabadi, Shyam Benegal, had already portrayed the feudal life of the Telangana countryside in his famous 1973 debut film in Hindi, Ankur.
The director of Maa Bhoomi too was a distinguished debutant, but, remarkably, he was not a native of Telangana. It is, perhaps, a measure of the inferiority complex suffered by the natives of Telangana that it took somebody all the way from Bengal, Gautam Ghose, to make this linguistic breakthrough on the silver screen.
Despite the critical and commercial success of this low-budget film made with unknown actors, Maa Bhoomi failed to spawn a genre of Telangana films, although the Telugu film industry went on to earn the distinction of being the most prolific year after year. Its closest successors seemed to be the few films that were made on Hyderabad’s fascination with its diaspora (Hyderabad Blues, Dollar Dreams, Angrez), which were largely either in English or Hyderabadi Urdu (or Dakhni, if you prefer to call it that).
Much of the psychological gains I made from Maa Bhoomi, however, came unstuck a year later when T Anjaiah, a quintessential Telangana speaker, became chief minister of Andhra Pradesh in 1980 and triggered a whole lot of jokes about our dialect. There was a veritable industry of “Anjaiah jokes” – much in the manner in which a decade later the peculiar dialogue delivery of a yesteryears Hindi film villain from Hyderabad sparked off “Ajit jokes” across the country.
Anjaiah’s predecessors from the Telangana region, P V Narasimha Rao, J Vengala Rao and M Chenna Reddy, escaped such ignominy because they knew Telugu well enough to speak it in a manner that was acceptable to people across the state.
While I chuckled at the Anjaiah jokes and shared them with others, I was conscious that underlying them was a contemptuous rejection of the Telangana dialect by the political mainstream dominated by people from the coastal Andhra and Rayalaseema regions. This is evident even today in the almost total absence of the Telangana dialect from TV news or entertainment channels.
The breakthrough just made on the statehood therefore seems to give an opportunity to Telanganites to come out of the cultural closet. The prospect of having our own state is exciting as it will let us find our voice, speak freely and unabashedly in our own dialect, without looking over the shoulder to see if any “refined” Telugu speaker from coastal Andhra is sniggering at us.
Egalitarian and earthy as the Telangana dialect is, there is an Anjaiah lurking in each of us, however much we may be educated or sophisticated. The revival of the old Hyderabad state will help us rediscover, among other cultural treasures, our Telangana cuisine which is so distinct from the notoriously hot Andhra counterpart.
Since my own rediscovery began with Maa Bhoomi, I fancy that when the history of the Telangana state is written, the influence of this arthouse film over at least my generation will merit more than a footnote. I also sincerely hope that those who administer the new state will take pointers from the film which will help them ensure that it doesn’t turn into Mao Bhoomi instead.

(Courtesy: Times Of India Blogs)

డిసెంబర్ 25 క్రిస్ట్ మస్ రోజు,. ఒక మంచు కురిసిన ఉదయం. ఎముకలు కొరికే చలి పులి క్రూరంగా రక్కుతున్న వేళ! ప్రిన్స్ టన్ న్యూ జెర్సీ లో తెలంగాణ కు చెందిన ఎన్ ఆర్ ఐ లు ఒక సమూహంగా ఏర్పడి తెలంగాణ కోసం ముక్తకంఠంతో నినదించిన అపురూప సందర్భం.

అమెరికా పర్యటనలో నున్న ప్రఖ్యాత చిత్రకారుడు, తెలంగాణ ముద్దు బిడ్డ  లక్ష్మణ్ ఏలే న్యూ జెర్సీ విచ్చేసిన సందర్బంగా తెలంగాణ ఎన్ ఆర్ ఐ లు అతనిని సందర్శించారు. చిత్రకారుడు లక్ష్మణ్ ఏలే  రాత్రి కురిసిన మంచు కాన్వాసు పైన ‘పిడికిలి బిగించిన మక్క కంకి’ ని చిత్రించి ‘జై తెలంగాణ’ అంటూ  ఎర్రటి అక్షరాలు రాసారు. గొప్ప  స్ఫూర్తినిచ్చే ఆ అద్భుతమైన వేదిక మీద నిలబడ్డ న్యూ జెర్సీ తెలంగాణ వాసులు, తెలంగాణ చిత్రపటం ముద్రించిన టీ షర్టులు వేసికొని, ‘జై తెలంగాణ’ బానర్ పట్టుకుని,  ఒక సమూహంగా ఏర్పడి తెలంగాణ ప్రత్యేక రాష్ట్రం కోసం గొంతెత్తి నినాదాలు చేసారు.  ‘సమైక్యాంధ్ర వద్దు తెలంగాణ ముద్దు’, ‘సమైక్యాంధ్ర నినాదం బూటకం – సీమాంధ్ర పాలకుల నాటకం’, ‘సీమాంధ్ర పాలకుల సాంస్కృతిక, ఆర్థిక, రాజకీయ ఆధిపత్య దోపిడీ నశించాలి’, తెలంగాణ కావాలి త్వర త్వరగా తెలంగాణ రావాలి ‘, ‘ తెలంగాణ ప్రత్యేక రాష్ట్ర ఆకాంక్ష ప్రజాస్వామికం – తెలంగాణ ఆత్మగౌరవం వర్ధిల్లాలి’, జై తెలంగాణ జై జై తెలంగాణ’ అంటూ  ఒక్క గొంతుకతో నినదించారు.  గొప్ప స్ఫూర్తినిచ్చే చిత్రం గీసినందుకు లక్ష్మణ్  ఏలే ను అంతా అభినందించారు.

Christmas Day Telangana

సురేందర్ మద్ది, అనిత కోరమంగళ, నాగేశ్వర్ కడకుంట్ల, నరసింహ మేకల, వేణు దూది, వెంకటేశ్వర్లు చిలుకమారి, వెంకట్ పిల్లి, అమర్ పురుమాండ్ల, ఆనంద్ అల్లాల, సుకుమార్ , విద్య వెంకటయోగి, తుహిన వెంకటయోగి, తుషిర వెంకటయోగి, రోహన్ మేకల, వరుణ్ పిల్లి, అవి పిల్లి, మానస ఏలే, లలిత ఏలే, శిరీష విశ్వనాథుల, శ్రీనివాస్ కాథోజు, ప్రభావతి కాథోజు, హరిణి కాథోజు, నారాయణ స్వామి, లక్ష్మణ్ ఏలే తదితరులు ఈ కార్యక్రమంలో అత్యుత్సాహంగా పాల్గొన్నారు. తెలంగాణ ఆశలకీ, ఆకాంక్షలకీ అందరి మనసులూ  అద్దం పట్టాయి.

*For more pictures visit: NJ_TNRI photos on Picasa

1969 సం||లో ఉవ్వెత్తున ఎగసిన తెలంగాణా ప్రత్యేక రాష్ట్ర ఉద్యమపు సంఘటనలకు సరిపోయేవిధంగానే, ఇప్పుడు కూడా – రాష్ట్రం కోసం జరిగిన, జరుగుతున్న ఉద్యమం మరియు రాష్ట్ర సాధన ప్రక్రియ కూడా అనూహ్యంగా విద్యార్థుల జాయింట్‌ ఆక్షన్‌ కమిటీ చేతుల్లోకీ, ఉద్యోగ సంఘాల సంయుక్త కార్యాచరణ కమిటీల్లోకీ వెళ్ళింది.

ఆ విధంగా విద్యార్థుల సమిష్టి నాయకత్వపు చేతుల్లోకి వెళ్ళడమే సమయోచితంగా ఉంటుందనీ, మరొక్కసారి రాజకీయ కుట్రలకు బలయ్యే అస్కారమే లేదనీ ప్రజలందరూ భావిస్తుండడం సబబైనదే!

ఇప్పుడు జరుగుతున్న పార్లమెంటు శీతాకాలపు సమావేశాల్లోనే తెలంగాణా బిల్లును ప్రవేశ పెట్టాలంటూ, కె.సి.ఆర్‌. ఆమరణ నిరాహార దీక్ష ప్రకటించినప్పుడు మద్దతుగా నిలవడంలోనూ, ఉద్యమం నీరుగార్చటానికి చెలరేగిన పోలీసు హింసలో, బయట ఆత్మహత్యల మార్గంలో ఎందరో ప్రాణాలు కోల్పోతూ, ఉద్యమం తన చేయిచారి పోతుందన్న నెపంతో కె.సి.ఆర్‌. తనదీక్షను విరమించాలనుకున్నప్పుడు నైతిక బాధ్యతను గుర్తుచేస్తూ తిరగబడటంలోనూ – విద్యార్థి నాయకులు కనబరిచిన స్ఫూర్తీ, సమయస్ఫూర్తీ కొనియాడదగినవి. ఈనాడు ప్రజల మనసులో నెలకొన్న అనుమానం ఏమిటంటే, ఇంతదాక విజయాన్ని సాధించిన ఈ విద్యార్థి లోకం, చివరివరకూ సమిష్ఠిగా నిలిచి, తమకు గల ఎన్నో పరిమితుల్లో సైతం, పూర్తి లక్ష్యాన్ని సాధించగలదా ? లేక 1969 జరిగిన విధంగా, అగ్నిపర్వతం బద్దలయినట్టు ఉధృతమై.., ఏడాదికి పైగా ఉద్యమంకొనసాగి, చివరికి హింసాత్మకంగా మారిన క్రమంలో, 400 ప్రాణాల బలిదానాన్ని సైతం మంటగలిపిన ఆనాటి రాజకీయనాయకులను ‘‘తలదన్నే’’ లెవెల్లో దిగే నాయకులకు పగ్గాలను అప్పజెప్పుతుందా అన్నదే ప్రధానంగా మారింది.

గత కాలపు విద్యార్థి ఉద్యమాల చరిత్రని ఒకసారి పరిశీలిస్తే, 60ల కాలంలో ప్రపంచ వ్యాప్తంగా ఎన్నో దేశాల్లో విద్యార్థులు ఉద్యమాల బాట పట్టారు. ఫ్రాన్స్‌, బ్రిటన్‌, ఉత్తర ఐర్లాండ్‌ మరియు ఇటలీ దేశాల్లో ప్రజా వ్యతిరేక నిర్ణయాలపై ఎన్నో రకాల నిరసనలు, ప్రదర్శనలు వెల్లువెత్తేవి. అమెరికాలో సైతం వియత్నాంపై జరిగిన యుద్ధపు ప్రభావాలు తీవ్రంగా ఉండేవి. కానీ వీటన్నికంటే ప్రముఖంగా చెప్పుకోవాల్సిదొకటున్నది. అదే మెక్సికో యూనివర్సిటీ విద్యార్ధుల నిరసన ప్రదర్శనపై (ుూాుజుూూజూ ూుఖా=జు) వద్ద జరిగిన ఊచకోత… దిగ్బ్రాంతి కలిగించే ఆ మారణకాండలో 300 పైగా విద్యార్థులు మరణించడం చరిత్రలో మరవలేనిదిగా నిలిచిపోయింది.

ప్రపంచవ్యాప్తంగా జరుగుతున్న విద్యార్థి ఉద్యమాలూ వాటిపై పోలీసు, మిలటరీ బలగాల విజృంభణలతో అట్టుడుకుతున్న కాలమది. ఆనాటి విప్లవాల పుటల్లో, ఒక ప్రత్యేకతను సంతరించుకుంటూ ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ విద్యార్థులు సైతం, ప్రత్యక్ష ఉద్యమాలలో పాల్గొని తమ త్యాగాలతో తరించారు. ఎందరో నవ యువకులు విప్లవాగ్నికి సమిధలైనారు. తర తరాలుగా సాగుతున్న పరాయి పాలన వల్ల సంభవించే ప్రాంతీయ వనరుల దోపిడినీ, వలసలదాడినీ ఎదురొడ్డి ప్రపంచానికి తెలంగాణా అస్థిత్వాన్నీ, పోరాటాలనూ తెలియపరిచారు.

అయితే 1969 నాటి పోరాటమైనా, ఈనాటి తెలంగాణా రాష్ట్ర సాధన ఉద్యమమైనా, ప్రాణత్యాగాల వీరోచిత విద్యార్థులు కేవలం ఉస్మానియా క్యాంపస్‌కే పరిమితం కాక (తెలంగాణా) పది జిల్లాల నుండీ ఒకే రకమైన ప్రతిస్పందన కనబడటం గమనార్హం.

దశాబ్ధాలుగా 610 జి.ఓ. అమలూ, తద్వారా లభించే ఫలితాలకోసం పోరాడుతూ వస్తున్న ఉద్యోగస్థులూ, హైదరాబాద్‌ పోలీసు శాఖ ఫ్రీ -జోన్‌ కానే కాదని పోరాటాలకు సిద్ధమైన పోలీసులకూ భిన్నంగా నిరాయుధులైన ఇక్కడి విద్యార్ధులు పోరాడుతున్నది ఏ ఒక్క విధానపరమైన సమస్యపైనా కాదు !! తెలంగాణా సాధనలో విఫలవవుతున్న నాయకత్వంపై అసంతృప్తి వ్యక్తీకరిస్తునే, కేంద్ర, రాష్ట్ర ప్రభుత్వాల దృష్టికి తెలంగాణా ప్రజల ప్రజాస్వామిక ఆకాంక్షను గుర్తింపచేసి దశాబ్ధాలుగా పెండింగ్‌లో పెట్టబడుతున్న తెలంగాణా రాష్ట్ర ఏర్పాటు సత్వరంగా జరగాలని డిమాండ్‌ చేస్తున్నారు.

అసలు ‘‘ఆంధ్రప్రదేశ్‌’’ అవతరణ అన్నదే – ఎన్నో అనుమానాల, భవిష్యత్‌ పరిణామాలెలా ఉంటాయోనన్న ఆందోళనల మధ్య జరిగిందన్నది చారిత్రక వాస్తవం. 1955లోనే జస్టిస్‌ ఫజల్‌ అలీ నేతృత్వంలో ‘‘రాష్ట్రాల పునర్‌వ్యవస్థీకరణ ప్రక్రియ’’ను చేపట్టిన త్రిసభ్య కమిటి వెలిబుచ్చిన అనుమానాలను నిజం చేస్తూ ఆంధ్రతో హైదరాబాదు రాష్ట్రపు (మహారాష్ట్ర కర్ణాటకలో కలిపిన జిల్లాలను మినహాయించి) కలయిక నిజంగానే అంతర్గత వలసలకు దారితీసి పరిస్థితులు ఎంతదాకా వచ్చాయంటే అది ఇది అని లేకుండా అన్ని వర్గాల్లో ఆదిపత్యం పూర్తిగా వలసపాలకుల, పెట్టుబడిదారుల చేతుల్లోకి వెళ్ళింది.

అయితే ఇప్పుడు అందరి దృష్టీ కేంద్రీకృతమవుతున్నది విద్యార్థులవైపే… వారు చేపట్టిన ఉద్యమాన్ని కొనసాగిస్తూ.. చిట్టచివరి అంకం పూర్తయ్యేదాక ఇదే స్ఫూర్థిని విద్యార్థులు ప్రదర్శించాలి. ఎందుకంటే అపారమైన ధనబలం గల వలస పాలకుల నుండి తీవ్రమైన వ్యతిరేకతా వారు ఢిల్లీలో ప్రదర్శించే కుటిల నీతీ (మీ త్యాగాల ముందు సాటిరానిదైనా), కొన్ని అడ్డంకులు మాత్రం తప్పక సృష్టిస్తుంది.

ఇక్కడ ఒక విషయం రూఢిగా చెప్పవచ్చు. నిస్వార్థంగా తమ జాతికై పోరాడే విద్యార్థి శక్తిలో మాత్రమే ఇంతటి అపారమైన నిబద్ధత ఉంటుంది. దశాబ్ధాలుగా అపరిష్కృతంగా ఉన్న రాష్ట్ర ఏర్పాటు, స్వయం పాలనా కోరుకుంటున్న ఉద్యమంలో స్వార్థ ప్రయోజనాల కోసం చొరబడే వ్యక్తులు, శక్తుల పట్ల అప్రమత్తంగా ఉండాలి. ఈ ఉద్యమాలను దశాబ్ధాలుగా గమనిస్తూన్నవాళ్ళకు ఇప్పుడు ఆ పరిస్థితి రాదనీ, విద్యార్థులు ఈసారి సరిదిద్దుకోలేనంతటి పొరపాట్లను చేయరనీ, ప్రలోభాలకు లొంగరనీ తెలంగాణ యావత్తు విశ్వసిస్తున్నది. అంత ఖచ్చితంగా చెప్పటానికి కారణాలైన యోగ్యతలు ఇక్కడి విద్యార్థి నాయకత్వానికి ఎక్కణ్ణించి వచ్చాయి? ఇక్కడి విద్యార్థి ఉద్యమం మిగతా ప్రాంతపు ఉద్యమాలకంటే భిన్నమైందెలా ?

కారణాలను పరిశీలిస్తే… మొదటిది – ఇక్కడి విద్యార్థులు స్వార్థపరులైన రాజకీయ నాయకుల తీరుతో, కుట్రలతో విసిగి వేసారి తీవ్రంగా రగిలిపోతున్నారు, నాయకుల బాధ్యతను తమపై వేసుకోవడానికి సిద్దపడ్డారు. రెండవది – రాష్ట్ర రాజకీయాల్లో నిరంతరంగా చిచ్చు రగులుస్తున్న కులాల, మతాల, వర్గాల, పార్టీల, జెండాల, ఎజెండాలకు అతీతంగా తెలంగాణా విద్యార్థి లోకమంతా తమ రాష్ట్ర సాధనకై ఒక్కటై నిలవడం. మూడవది- స్వరాష్ట్ర కాంక్ష బలీయంగా హృదయాలను కదిలించడానికి కారణాలనైన వనరుల దోపిడి (నీళ్ళు, ఖనిజాలు ఇలాంటివెన్నో…) ఆవాసాలు, కాలనీలతో నగరాన్ని ఆక్రమించి హైదరాబాదు నగరంలో జీవనాన్ని నరక ప్రాయం చేసేంత స్థాయికి దిగజార్చడానికి కారణాలైన వలసలూ, భాషపై హేళన, సంస్కృతిపై దాడి, ఇంకెన్నో రకాల అవమానాలు, వాళ్ళు ప్రత్యక్షంగా అనుభవించడమే కాక, అధునిక ప్రసార మాధ్యమాల ద్వారా వాస్తవ చరిత్రను అధ్యయనం చేసి పూర్తిగా తెలుసుకోవడం జరిగింది.

ఇవ్వన్ని ఒక ఎతై ్తతే – అత్యంత ప్రధాన కారణం ఏమిటంటే, దశాబ్ధాలుగా వందలాది విద్యార్థులు రక్తం చిందించి అమరులైన జ్ఞాపకాలు వారి మదిలో ఎల్లప్పుడు తాజాగా ఉంటూ వారికి దిశానిర్దేశంగాను, కర్తవ్య దీక్షలో నిమగ్నమై ఉండేటట్టుగానూ చేస్తూండడం.

నిజమే ! తెలంగాణకై దశాబ్ధాలుగా పోరాడుతూ అసువులు బాసిన అమరవీరుల్లో విద్యార్థులే అధికం. తెలంగాణా ప్రజలకు స్వాతంత్య్ర పోరాటం బ్రిటిష్‌ వారితో జరగలేదు సరికదా, అసలు స్వాతంత్య్రమే దేశ పౌరులందరితో సమానంగా రాలేదు. ఆ కాలం నుండే విద్యార్థులు (ఆనాటి అవసరాన్ని బట్టి సాయుధ) పోరాటాలు చేయడం మళ్ళీ 1952లో, తిరిగి 1969 లో 400లకు పైగా బలిదానాలు… మళ్ళి ఈ నాడు 10 రోజుల వ్యవధిలోనే 37 మంది ప్రాణాలు కోల్పోతే వారిలో 22 మంది విద్యార్థులే… (ఆత్మార్పణలు కొన్నైతే అమానుషంగా ఒకొక్క విద్యార్థిపై 8 మందికి పైగా పోలీసులు ఎగబడి కొట్టిన లారీÄ దెబ్బలకు తీవ్రంగా గాయాలై కొందరు)

ఇందుకే ఈ ప్రాంతపు విద్యార్థుల్లో త్యాగమూ, చైతన్యమూ, పోరాట స్ఫూర్తీ అన్నీ అవసరమైన పాళ్ళలో మేళవించి ఉంటాయి. అంతటి చైతన్యవంతులు కాబట్టే, పాలకులు, ప్రభుత్వాలు, యూనివర్సిటీ క్యాంపస్‌లను ఆనుకునే పోలీసులను మోహరించడం, వారిని అదుపు చేయడానికి ‘ప్రత్యేక’ బలగాలను, వ్యక్తులను, పద్ధతులను ప్రయోగించడం మనం చూస్తున్నాము. కానీ, విద్యార్థుల మనస్తత్వాలను, వ్యవహారశైలిని అర్థం చేసుకోగలిగిన, అర్థంచేసుకునే విధంగా శిక్షణ పొందిన బలగాలకు బదులు ‘‘సాయుధులైన శత్రువు’’లను ఎదుర్కొనడానికి ఉపయోగించే బలగాలను దించడం, అమూల్యమైన భవిష్యత్తు గల యువతరాన్ని కర్కశ, కరాళ పద్ధతుల్లో నిలిపివేయడం కాదా ?

విద్యార్థులెవరైనా విధ్వంసానికి పాల్పడ్డా అది వ్యక్తిగత ప్రతీకారం కోసమో, లూటీ ద్వారా ఆస్థుల ఆక్రమణ కోసమో చేయలేదే, వారు నినాదాలు చేసారు గానీ వ్యక్తులపై దాడులకు దిగలేదే! చెదురు మదురుగా జరిగిన ఇలాంటి కొన్ని సంఘటనలు విద్యార్థుల అన్యాయపు అరెస్టులకు నిరసనగానూ, కె.సి.ఆర్‌. ప్రాణాపాయస్థితిలో ఉన్నట్టు మీడియాలో వచ్చిన వార్తల నేపథ్యంలోనూ జరిగినట్టు గమనించాలి.

ఐనా, చివరివరకు ప్రభుత్వం చలించకుండా నిమ్మకు నీరెత్తినట్టు కూర్చొని చోద్యం చూడడం విద్యార్ధుల సహనానికి, ఆవేశానికి హద్దులను పరిక్షించినట్లుగానే సాగింది.

ఉద్యమం హింసాత్మకంగా మారకూడదనీ, 1969లో లాగా హింసద్వారా అణచడానికి ప్రక్కద్రోవ పట్టించే సంఘ వ్యతిరేక శక్తులు చొరబడగలరని పదే పదే గుర్తించుకుంటూ విద్యార్థులు సంయమనం పాటించడం అందరూ చూసారు. అందుకే 10 రోజుల దీక్షా సమయంలో ప్రాణాలు కోల్పోయారు కాని హత్యలూ, ఆస్థి నష్టాలూ జరుగలేదు.

1990లో వెల్లువెత్తిన అస్సాం విద్యార్ధి ఉద్యమంలోనూ (ాూఖ), 1980లో రిజర్వేషన్లకు వ్యతిరేకంగా గుజరాత్‌లోనూ, అంతెందుకు విభజనకు పూర్వం ఉత్తరాఖడ్‌, ఝార్ఖండ్‌లలో రాష్ట్రలా కోసం విద్యార్థులు జరిపిన పోరాటాలను మరచిపోగలమా ? అయితే, ఆమరణ దీక్షతో ఇక్కడి ప్రజలందరి సంఘటితం చేసింది కె.సి.ఆర్‌. అయితే తెలంగాణా రాష్ట్ర పోరాటాన్ని దిగ్విజయంగా చివరి అంకం వరకు తీసుకురాగలిగిన ఘనత మాత్రం ఖచ్చితంగా విద్యార్థులదే.

తెలంగాణా ప్రజల దృష్టిలో ఈ విద్యార్థులు మహోన్నత ఉత్కృష్టమైన, విప్లవ జ్యోతులై దేదీప్యమాన జ్యోతులై ప్రకాశిస్తూనే ఉంటారు.

తరువాతి కర్తవ్యంగా పార్లమెంటులో బిల్లు ప్రవేశపెట్టి, ఆమోదింపచేసి, రాష్ట్రావతరణ జరిగేంత వరకు వీరు అత్యంత జాగరూకులై ఉండాలి. ముందు చెప్పిన విధంగా ఏ మాత్రం అజాగ్రత్త వహించినా, విద్యార్థులో భిన్నాభిప్రాయాలు కలిగించి లక్ష్యాన్ని తప్పుదోవ పట్టించడానికి సంకుచిత, స్వార్థ శక్తులన్ని సాధ్యమైనన్ని ప్రయత్నాలు చేస్తాయి.

ఈ సందర్భంగా, తెలంగాణా విద్యార్థిలోకాన్ని ఎన్ని విధాలుగా హృదయపూర్వకంగా అభినందిస్తూన్నామో అంతగా వారికి కార్యాచరణ పట్ల నిబద్దతగా ఉండవలసిన అవసరాన్ని గుర్తు చేస్తున్నాము.

డిసెంబర్‌ 11 నాటి కేంద్ర ప్రభుత్వ నిర్ణయము ప్రకటన ఎందరి త్యాగ ఫలితమో అనుక్షణం గుర్తుంచుకోవాలి.

ప్రఖ్యాత తత్వవేత్త హెగెల్‌ చెప్పినట్టుగా -
‘‘కేవలం ప్రాణత్యాగాల ద్వారానే స్వాతంత్య్రం లభిస్తుంది’’
‘‘ప్రాణత్యాగానికి వెనుకంజ వేసేవారు వ్యక్తులుగా పిలవబడవచ్చుగానీ, తమలోనే నిక్షిప్తమై ఒక స్వేఛ్చాయుత అంత: చేతనం ఉన్నదన్న వాస్తవాన్ని గుర్తెరుగని స్థాయిలోనే జీవిస్తారు’’.

మనోల్లకు మన భాషల్నెజెప్పాలంటే … గద్దరన్న పాట యాదికొస్తది.

వందానాలు … వందానాలమ్మో మా పిల్లల్లారా….
వందానాలు … వందానాలమ్నో మా కూనల్లారా …

JNTU renamed 'Telangana JNTU' Hyderabad @12.30pm on 24th Dec, 2009

Everyone is concerned about law and order situation in Telangana region and appealed state to restore normal condition & condemned police over enthusiasm in arresting and taking them to police station. Telangana Women JAC  demanded immediate release of all the Telangana people who were arrested in this incident. DP Reddy, Pashyam Yadagiri, KodandRam and others are pursuing the matter.